مثلا بشی شمعِ کیکِ جشنِ کامیابی دیگران :| بَده دیگه حتی اگر بد هم نباشه، ناراحت کننده ست. حق بده!

امشب سایه ها بزرگتر شدن. نمی دونم چی می خورن. اما زود بزرگ می شن. امشب یکی شون که از دومی بزرگ تره از سومی کوچیکتر، نشسته رو به روم، زل زده بهم. البته من چشماشُ نمی بینم، جزئیات چهره شم مشخص نیست، ولی فکر کنم زل زده بهم هی اشک می ریزه. از اینکه اشک میریزه مطمئنم. اتاق شده یه دریای کدر که هر ماهیِ سرخی که می پَره توش، اول تقلا می کنه، بعد جون می ده. گوش سمتِ راستم پر شده از صدای موجا. بعضی وقتا هم چند تا کشتی با هم سوت می کشن. من اصلا برام مهم نیست که سایه داره گریه می کنه ولی بوی ماهی مُرده ها داره خفه م می کنه.

مَرو

که با تو هر چه هست

می رود

شبِ غمانگیزِ تو نیز بگذرد

ولی

در این میان

دلی ز دست

می رود

مرا به هیچ بدادیُ

من هنوز بر آنم

که از وجود تو

موئی

به عالمی

نفروشم

چه قدر غمگینم شدم. چه روز بی رحمی بود دیروز و چقدر تلخ... چقدر تلخ... چقدر تلخ... اینک زخمی دارم که برایم عزیز است و هر لحظه ممکنه است سر باز کند. آرزو های مُرده هر روز بیشتر و بیشتر می شوند و منم قبرستان سردشان. احساس را باید کشت.

برای هرکس غم انگیز ترین تصویر، تصویر زوال عزیزانه. - مادر بزرگ دیگر نمی تواند راه برود. من زوال کسی که دستانش بوی کودکی هایم را می دهد، هر چه قدر هم که پیر باشد، دوست ندارم. من زوال هیچ کس را دوست ندارم. هرچند که زوال حق است ولی من این حق را نمی خواهم.